Gisteren, donderdag,om half vijf, draaide een fluoricerend gele Hyundai de oprijlaan op van een hotel tussen El Gouna en Hurghada. In deze, toch wel opvallende automobiel, zat een morsige egyptenaar achter het stuur, genaamd "Ali" en een nederlandse reiziger die al teveel uur wakker was. Aan het einde van de oprijlaan werd de wagen aangehouden door een hotelbewaker en Ali vertelde de bewaker dat zijn klant een afspraak had met een tourleader en in de achteruitkijkspiegel van de Hyundai zag zijn klant de dame, gekleed in een blauwe rok en een lichtblauw bloesje, aan komen lopen. De deur van de auto werd open gegooid, Ali kreeg de opdracht om even te wachten en een kleine 10 seconden later was er een intens weerzien tussen de tourleader en de reiziger. "Hallo Liss..."

Zo eindigde mijn retourreis van Helmond naar Hurghada, de reis waar ik zo naar had uitgekeken en tegen op had gezien. Op de heenweg heeft het me royaal 20 uur gekost om in Helmond te komen en de terugweg ging aanzienlijk korter. Bij deze een verslag van de afgelopen week:

Donderdag 11 augustus, om 0.30 uur zet Liss me af bij El Gouna busses. Een afscheid volgt wetend dat we een week zonder elkaar gaan doorbrengen. Om één uur 's nachts zet de bus zich in beweging met bestemming Caïro. Liss stond op de route te wachten tot de bus voorbij zou komen om nog een laatste keer te zwaaien (of om zeker te weten dat ik weg was ;) ) maar helaas nam de bus een ietwat andere route dus heeft ze ruim twintig minuten voor niks staan te wachten. Om half drie houd de bus een korte stop om daarna door de nacht door te denderen naar Caïro. Om 5.30 stopt de bus in Nasr City, een voorstad van Caïro waar ik de overstap maak van de bus naar de taxi. 45 pond later sta ik, bij de verkeerde, vertrekhal op het vliegveld van Caïro. Een wandeling van ruim een half uur later brengt me naar de goede vertrekhal en toen op zoek naar de balie van jetonly. Die blijkt er dus geen te zijn. Na wat navraag- en speurwerk heb ik eindelijk mijn ticket en mag ik om 11:20 het toestel in. Een tussenlanding in Luxor zorgt ervoor dat de vlucht extra lang word, ik passeer notabene bijna Hurghada in mijn tocht van Caïro naar Luxor. Na een lange vlucht over een bewolkt europa land de boeing 737-800 op Zaventem om 17.50 en tien minuten later loop ik de ontvangsthal in. Ma herkende me in eerste instantie niet en pa omschreef me als "Die daar, in dat witte t-shirt met die broek die afzakt". Jeps, dat ben ik.. 15 kilo lichter dan toen ik 3 maanden geleden nederland verliet; echt Egypte doet wonderen met je figuur hoor! ;)

Vrijdag is een dag van inkopen; Liss had me een uitgebreide lijst meegegeven van allerlei spullen die ze graag zou willen hebben. Pantalons, hemdjes, Teva's, en nog het een en ander aan spullen. Dus met Zussie II de stad en in en later komt ma ook. 's Avonds hebben we met zijn vijven lekker aan de Tapas gezeten, die had ik best wel gemist. 's Avonds nog even bij mijn neefje in Arnhem langs geweest en hebben we met drietjes gezellig wat gedronken op de Korenmarkt. Zaterdag het grote feest van oma en haar zussen: "De Prinsessen van het Kraanven" hebben een hele geslaagde dag gehad en naar wat ik begreep was het één van de weinige fatsoenlijke dagen in Nederland (en ik maar kou leiden). Zondag naar Antwerpen met pa en ma, Zussie I & II inclusief mannen en kids. Pa en ma waren 34 jaar getrouwd en dat werd met kids gevierd, De diamantwijk stond op het programma omdat ma een hangertje voor haar armband moest hebben en daarna een bezoekje aan de Zoo. De Antwerpse Zoo is mooi, zeker qua omgeving. Voor afwerking en variëteit ga ik liever naar burgers maar Antwerpen heeft haar charmes op andere plekken liggen. Hier merkte ik duidelijk dat ik me behoorlijk alleen voelde, Liss en Eva in Hurghada en dan om je heen zien hoeveel mijn zussen genoten van hun mannen en koters... Dat was behoorlijk pittig. 's Avonds hebben we heerlijk zitten eten in Antwerpen aan de voet van de kerk en hier merkte ik weer dat Hurghada toch gekke dingen met je eetlust doet. Maandag en dinsdag heb ik redelijk beroerde dagen gehad, verkoudheid en hoofdpijn vierde hoogtij bij me. Woensdag was de dag van vertrek en laatste boodschappen. Die laatste boodschappen waren zo binnen, 's avonds met Zussie II, Sam, Wouter, mijn oma's, Ties, Rina en pa en ma lekker in de tuin gebarbequed om vervolgens de uren af te tellen tot vertrek. Om 2 uur in de nacht reed de V70 van pa Helmond uit op weg naar Brussel. In Brussel had ik mijn ticket gelukkig zo te pakken en na een kop koffie in de vertrekhal heb ik mijn tas (ruim 30 kilo dus 10 kilo overgewicht) in gecheckt en mocht ik in de mega lange rij voor de douane aansluiten. Tien minuten voordat het toestel op zou stijgen zat ik, als één van de eerste, in het toestel wat later gevuld zou worden met belgisch klapvee. Ik snap nog steeds niet waarom mensen aplaudiseren als een piloot zo'n kist aan de grond zet; dat doe je toch ook niet bij een buschauffeur als ie voor een halte stopt? De vlucht duurde vier uur dus om elf uur stond ik op Caïro Airport. Ik moest een taxi hebben naar El Gouna busses en die werden er voldoende aangeboden. Toen ik bij de taxi stond vroeg ik de chauffeur wat het me zou kosten als ik rechtstreeks naar Hurghada zou gaan. 650 pond zei hij. Dus 5 minuten later liet ik me voor 300 pond (ongeveer 40 euro) naar het 450 km verderop liggende Hurghada brengen.

En zo stond ik dus gisterenavond om 17 uur thuis voor de deur! Bekaf van de reis maar blij weer in Hurghada te zijn. Eva sliep nog en is al bij al 15 minuten wakker geweest om een hapje te eten en weer verder te slapen en Liss heeft, tussen haar diensten door, een paar keer ons stulpje bezocht om bij te kleppen. Vanavond staat er een BBQ op de planning en morgen gaan we een dagje strand doen. Gewoon even lekker genieten om volgende week weer volledig los te gaan. Noem het maar de stilte voor de storm... ;)

Nog even een technische mededeling: in verband met wat gegalbak op het log is de mogelijkheid om te reageren uitgeschakeld. Reacties op geschreven stukken kunnen nu alleen nog verstuurd worden naar onze emailadressen en ter zijner tijd zal een speciaal email adres komen voor reacties. Toevallig zijn ook een aantal wachtwoorden gekraakt in de tijd dat het log werd geterroriseerd; de "vaste mailboxen" hebben nu een aantal extra beveiligingen en hotmail zal worden gewijzigd. Diegene die in bezit zijn van hotmail adressen van Liss of mij zullen een mailtje krijgen met daarin de gewijzigde emailadressen.

Tot zover de berichtgeving vanuit een zonovergoten Hurghada, tot logs! (H)

Héél lang geleden toen ik nog een kinder-animatrice was had ik bergen tijd op een dag om een stukje te schrijven voor de mensen thuis. Nu ik mijn nieuwe baantje aan het uitoefenen ben zit ik wat anders in mijn tijd. Helaas houd dat in dat ik minder mogelijkheid krijg om jullie op de hoogte te houden van de ontwikkelingen die ik hier mee maak.

Ik zal eerst eens beginnen te vertellen over Eva....

Het gaat nu allemaal heel erg snel met haar ontwikkeling, toen ruim 4 weken geleden mijn moeder hier heen kwam begin ze net een beetje te kruipen, na een ruime week ging ze zelfstandig staan en een paar dagen later wilde ze niets anders meer dan je handen vast houden en lopen. Tot op de dag van vandaag is dat haar favoriete bezigheid. Ze kruipt op je af, plant zich voor je voeten zodat je geen kant meer op kunt en ze trekt zich aan je benen op, ze grijpt naar je handen en dan wil ze dat je met haar gaat lopen. Over het algemeen kijkt ze er zo lief bij dat ik het "Hare Majesteit" niet kan weigeren en dus lopen we dan een stukje door huis. Totdat ze iets ziet wat ze graag wil hebben en dan plant ze zich weer op haar kont. Ze gaat sinds 1 augustus naar een ander kinderdagverblijf, van een nederlandse eigenaresse. Oftewel stukken beter! De Egyptische vrouwen die er werken spreken heel goed engels, maar gelukkig heb ik het meeste van doen met de eigenaresse en die kan me vertellen hoe Eva het er doet. Dingen uitleggen over hoe je het graag wilt zien met betrekking tot Eva d'r eten en slaapgedrag is toch stukken makkelijker in je eigen taal. Het wordt begrepen en in acht genomen. Het dagverblijf is gevestigd in een grote villa met een hele grote overdekte tuin waar de kinderen ook lekker kunnen spelen. Eigenlijk heeft ze het er heel erg naar haar zin al zou je dat niet zeggen op het moment dat ik haar 's morgens ernaartoe breng. Zodra ik haar los laat en bij de leidsters achterlaat schreeuwd ze alsof haar leven er vanaf hangt, gelukkig is ze al stil voordat ik de motor van de auto heb gestart. Ze eet er goed, speelt er de hele tijd met de andere kindjes en ze slaapt er fantastisch! Met andere woorden kan ik dan ook wel zeggen dat we nu een dagverblijf hebben gevonden waar we helemaal gelukkig mee zijn. En dat is een hele geruststelling nu ik druk aan het werk ben en daar zal ik nu wat over vertellen....

Mijn nieuwe baan...

Ik had al gezegd dat bij mijn nieuwe baan wat "vervelende verplichtingen" om de hoek kwamen kijken. Ik moest namelijk een aantal excursies mee maken om te weten waar ik het over had tegen de gasten. De volgende dingen heb ik gedaan:

* Een dag naar een bounty eiland met de boot

* Een avond naar de woestijn om de Bedoeïen te bezoeken en de planeten te bekijken met een jeepsafari

* Een dagtrip naar Luxor om te zien waar al die pharao's zich nou verstopt hadden....

En eigenlijk zou ik ook een dagrtrip maken naar Caïro maar door de aanslagen in Sharm en de hectiek die daardoor ontstond op het werk moest ik meteen beginnen met de dagelijkse taken die bij de baan horen. Misschien dat ik nog wel een keer naar Caïro toe ga om de pyramides te bekijken, maar nu ik Luxor heb gezien ben ik daar nog zo ontzettend van onder de indruk dar Caïro nog best wel even kan wachten!

Hier voor jullie een kleine foto impressie van de jeepsafari en de trip naar Luxor, ik heb helaas geen foto's van het bounty eiland maar misschien komen die nog. En helaas mag je in de graftombes geen foto's of video-opnamen maken dus alleen foto's van de buitenkant en de tempels die wel gefotografeerd mogen worden....

Zoals je kunt zien is het allemaal super mooi! En ik vind het dan ook helemaal geweldig dat ik de mogelijkheid heb gekregen om het allemaal mee te maken. Mijn moeder is mee geweest naar Luxor en die was ook helemaal enthousiast. Als je zo'n tempel binnenloopt kun je niets anders doen dan je verstand vergapen aan hoe mooi het is. Binnen in zo'n tempel us namelijk niet één plekje te vinden op de muren en het plafond waar geen tekeningen staan. Het hele leven van de desbetreffende pharao die daar ooit mummie lag te spelen staat namelijk afgebeeld in tekeningen, je weet wel die vogels en ogen e.d. die de Egyptenaren vroeger als alfabet-letters gebruikte. Dat wat je normaal alleen op Discovery channel ziet heb ik in werkelijkheid gezien, en ik kan wel blijven zeggen dat het super mooi is maar je zult het toch echt zelf moeten zien om te weten hoe indrukwekkend het is!

En verder is de baan ook super leuk, helemaal wel wat ik ervan verwacht had. Af en toe erg stressvol en druk, maar erg dankbaar ook. Je werkt namelijk met toeristen en over het algemeen zijn toeristen in een goede stemming.

Tot dusver weer de infromatie van mijn kant, hopelijk tot snel weer!

Dikke kus, Liss

Even een korte beschrijving:
De eerste rij, Liss op de Hollandse avond bij Peanuts, Eva met pruik, Eva aan het kruipen en Eva in een restaurant
Tweede rij: restaurant El Mina, Eva verbaasd, Liss & Eva en een voorbeeld van een bank die we willen laten maken
Derde rij: Liss en Eva aan het zwemmen
Vierde, vijfde & zesde rij: onderwaterfoto's van Sunrise Horizon (mijn laatste duik)
Zevende rij: de verhuiswagen, Eva bij het bad en het uitzicht vanuit ons nieuwe appartement
Achtste rij: Een paar "optrekjes" van onze buren in onze nieuwe wijk...

Ik hoop dat ik de honger naar foto's bij deze en gene weer een beetje gestild heb ;) meer foto's komen als ik weer terug ben in Hurghada, of Liss moet een heel actieve bui/aanval krijgen LOL

Tot Logs ;)

Zo; wat een reacties op mijn "top secret project" zeg! Mijn mailbox puilde uit!

Ik kan nu uit de doeken doen wat er aan de hand was/is. Mijn oma, en haar zussen, hebben samen de leeftijd van tweehondervijftig jaar bereikt en dat werd vandaag, 13 augustus, feestelijk gevierd in Loon Op Zand. Mijn ouders, Liss haar moeder en Liss en ik waren dus op de hoogte van een "extra verrassing" op die dag: ik was erbij!

Niemand van de familie wist van mijn komst dus toen de auto's met familieleden vanmorgen één voor één bij de boederij in Loon op Zand stopte en ze mij zagen staan was het schitterend om de verbaasde blikken van familieleden te zien. Ik heb me een lol gehad bij het zien van die koppies. We hebben een leuke dag gehad en "de prinsessen" hebben erg genoten van alle verrassingen van die dag, ze waren geen van drieeën op de hoogte van het feest en de gang van zaken op die dag.

Afgelopen woensdag heb ik dus de nachtbus naar Caïro gepakt, in Caïro ben ik donderdag om 11.50 op het vliegtuig gestapt en aankomende donderdag ga ik weer naar Hurghada waar ik, na een reis van ongeveer 20 uur, weer lekker bij Liss in bed kan kruipen, want zo'n reis beult je wel af. Liss heeft een weekje rust wat ze maar meteen heeft ingevuld met ziek worden op vrijdag ochtend. Veel bij slapen, overgeven en diaree. Ik maak me wel zorgen om mijn meisje, maar ik kan helaas nu weinig voor haar betekenen als haar steunen met smsjes en haar regelmatig bellen. Ik denk dat Liss deze week nog een logje gaat plaatsen als ze zich weer capabel voelt om in de auto te stappen en naar het internetcafé te rijden. Het logje was al klaar zei ze vanmiddag in een sms voordat ze weer ging slapen.

Verder zal ik, later deze week of misschien nog vanavond, eens een flinke batterij foto's uploaden want daar word om gevraagd...

Tot zover, tot logs vanuit nederland ;)

Deze week komt er even geen logje meer van mijn zijde, ik ben bezig met een "top-secret" project waarvan momenteel vijf personen, inclusief Liss en ikzelf dus, op de hoogte zijn.

Ik wil nog wel even aangeven aan Anton en Trudy dat de gasten goed zijn aangekomen en dinsdagavond gaan we met ze op pad. We zijn erg benieuwd wat er allemaal weer nederland is uitgesmokkeld ;) Alvast, op voorhand, bedankt!

Tot over een dikke week!

Tot Logs

---

* U P D A T E *
Op weg naar het internetcafé kwam ik een "oude bekende" tegen. We hebben even een praatje gemaakt op de stoeprand. Hij vroeg hoe het met mij/ons ging en ik heb in een notendop verteld over mijn ongeluk en het Easy Diver-verhaal. Ook heb ik hem verteld over mijn "top secret project" en hij vroeg me of ik, na het project, niet eens even bij hem binnen wilde komen lopen. Ze hadden nog wel ruimte voor een enthousiaste nederlandse divemaster!

Zoals alles in Egypte neem ik ook dit met een korrel zout, maar goed, de intentie is er en het is een goed georganiseerd divecenter waar ik, momenteel, nagenoeg iedereen naar doorverwijs op het moment dat iemand me vraagt waar ze moeten gaan duiken...

We shall see, fingers crossed. Over een dikke week (of twee weken) weten we meer...

Nu ik al twee weken meer dan voldoende tijd heb en mijn dagen vul met solliciteren, opruimen, internetten en wachten komen bepaalde dingen wel erg duidelijk naar voren. Minder leuke dingen...

Elke avond en elk moment dat ik de slaapkamer oploop en kijk naar het kastje naast mijn bed waarop de prentjes van mijn opa's staan en de geboortekaartjes van mijn jonge neefjes en de foto van Tirsa toen ze nog pup was tussen de voorpoten van de hond van mijn ouders dan realiseer ik me wat ik heb achtergelaten bij mijn vertrek vanuit nederland. Op momenten dat ik mijn mailbox open en ik zie de berichten omtrent de verjaardag van de "prinsessen van het kraanven" en het 25 jarig huwelijk van mijn oom Pieter, waar ik in mijn jeugd heel veel mee heb gedaan, dan merk ik dat ik 3500 kilometer verwijderd ben van de mensen waar ik een heel warm hart aan toe draag en ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat me makkelijk af gaat.

De laatste weken zijn, op zijn zachtst gezegd, turbulent...
Liss die veel tijd moet investeren in haar werk, de komst van Antonie hier, Liss die zich nu al begint te realiseren dat donderdag het vertrek van Antonie is en dat ze haar dan vijf maanden lang niet zal gaan zien. Het maakt het er allemaal niet makkelijker op.

Ik was eigenlijk nooit iemand die erg veel problemen had met het huis te verlaten. Toen ik verhuisde van mijn ouderlijk huis naar de binnenstad ging dat ook vrij makkelijk, twee nachtjes wakker gelegen en dat was het. Goed, ik zag mijn ouders nagenoeg elke dag en er zijn dagen bij geweest dat we elkaar zo ongeveer verwenste maar dat had alleen te maken met het werk wat we met zijn drieeën deden. Nu, nu ik zoveel kilometer ver weg ben, leer ik die moeilijke momenten kennen...

Zussie II was laatst gevallen met de fiets, kleine Sam was ook aan boord. Ik heb me vreselijk veel zorgen gemaakt om haar. Mijn kleine zussie die alles probeert zo goed te doen voor Sam en juist zij die dan zoiets moet overkomen. Ik vond het vreselijk en voelde me vreselijk machteloos. Ik mis de mensen om me heen, met regelmaat. Eenzame moment met een nat t-shirt of met een nat kussen zijn me helemaal niet meer vreemd. Maar een oplossing zoals zussie I had toen ze in groningen ging wonen zit er voor mij niet in, ik kan niet even een retourtje pakken om een avond in Helmond op de koffie te gaan en daarna, in de nacht, weer terug naar huis te gaan.

Ik weet wel dat ik het de volgende keer toch anders ga doen. Ik ga meer tijd nemen voor de mensen om me heen. Bel wat langer of stap in de auto en rij er langs. Als ik de foto's van ons afscheidsfeest zit door te kijken en zie de foto waarop Jasper, Maaike, Judith en Noortje staan ben ik erg blij dat ik met die mensen nog een laatste avond heb mogen doorbrengen maar aan de andere kant voelt het ook wrang want de dingen die ik nu had willen zeggen heb ik toen niet gezegd.

En dan natuurlijk ook nog de mensen waar ik het vreselijk moeilijk mee heb; mijn ouders... Mijn moeder die zo heerlijk bezorgd kan zijn en me, na een telefoongesprek 's avonds, de middag erna nog eens terug belt met de vraag of er me echt niks dwars zat en of alles inderdaad wel lekker gaat. Een prachtige uitlaatklep voor mijn frustraties die ik nergens anders kwijt kan momenteel. En mijn pa, die altijd meeluisterd als ik met mijn moeder aan de lijn hang, weinig zeggend en zich overompeld voelend als moeder een lijntje tussendoor krijgt en hij het gesprek gaande moet houden. Hij is nooit echt een prater geweest maar hij doet het wel. Ik vergeet nooit meer zijn gezicht toen ik in april thuis kwam omdat het internship was uitgesteld. Onbeschijfelijk blij om mij te zien en dat sprak uit heel zijn gezicht. Ik heb er spijt van dat ik hem op Düsseldorf Airport niet wat langer heb vast gehouden...

Heimwee, iets heel aparts, of niet Noor?
Ik mag alleen hopen dat het in mindere maten zal blijven, dat ik mensen zal blijven herinneren hierdoor in plaats van ziek er van te worden. Maar op dit moment ziet het er in de duikwereld even minder rooskleurig uit... Gisteren, op mijn sollicitatie ronde, bleek heel duidelijk dat Sharm meer impact heeft gemaakt dan dat je op het eerste gezicht doet vermoeden. Duikcentra zijn leeg, instructeurs worden ingezet als guide terwijl dat eigenlijk een divemaster taak is. Het is te rustig. Anuleringen bij de vleet bij de meeste duits georieënteerde duikcentra. Geen leuk gevoel.

Laatst, toen Liss naast me in bed lag en haar tranen vrij liet lopen omdat ze haar moeder al miste en meer tijd met haar had willen spenderen in de periode dat ze hier was, heb ik Liss gezegd dat ze de tijd moest nemen die ze nodig heeft. Ga wat samen drinken, ga samen naar het strand, geniet van de momenten die je nu nog hebt en vertel haar vooral wat je voelt en denkt. En die woorden uitsprekend realiseerde ik mezelf dat dat net de dingen waren die ik zelf niet heb gedaan, want ik was de grote man die makkelijk deze stap kon maken. De wereld was rooskleurig en alles zou voor de wind gaan... dacht ik. Nu, een paar maanden verder en enkele ervaringen door tegenslagen rijker, nu besef ik me dat ik wel degelijk mensen mis en mijn hond natuurlijk...

Lieve mensen, sorry dat ik niet meer tijd heb kunnen maken om jullie te zeggen en te laten zien hoe het voelde en voelt. Jullie kennen me goed genoeg hoop ik, ik ben geen man van afscheiden. Het gevoel van "een lange vakantie" begint een beetje weg te sijpelen en ik kijk ook al uit naar januari zodat ik iedereen weer ff kan zien en face to face kan spreken.

Een minder leuk log, dat realiseer ik me ook. Maar ik denk dat ook dat met "what about egypt" te maken heeft. We blijven het hier nog steeds positief inzien en we slaan ons er wel doorheen. Neem dit bovenstaande alsjeblieft niet verkeerd op: er heerst hier geen mineurstemming (of voor pa; grafstemming) en we genieten nog steeds van de dagen die we samen door mogen brengen en de nieuwe dingen die we nagenoeg elke dag tegen komen. Er zijn alleen af en toe momentjes dat........

Tot Logs

Toen ik vanavond rond zeven uur thuis kwam van een sollicitatie ronde, die overigens erg tegenviel maar daarover later een ander log, was Antonie al thuis. Ik keek verbaasd een beetje het huis rond want ik hoorde of zag Eva nergens. Toen ik Antonie vroeg waar Eva was zei ze dat ze haar niet had gezien. Vreemd, want Liss was hier om half vijf vertrokken om Eva naar het strand te brengen, ze kwam alleen ff snel de buggy ophalen op weg naar een ander hotel.

Ik vroeg me af hoe Liss het dan opgelost had en waarom ze mij niet ff had gesmst om Eva op te vangen op het strand, ik was toch niet ergens mee bezig en waarom ze Antonie niks had laten horen. Rond een uur of acht zei Antonie dat ze al de hele dag geen bereik had gehad met haar telefoon en toen schoot het me binnen: telefoon aan en uitzetten en kijken of je smsjes krijgt. De telefoon werd uitgeschakeld en na het inschakelen kwamen er drie berichtjes binnen: eentje over haar ochtend in het dagverblijf en twee over het afzetten van Eva bij het hotel; de eerste een verzoek om naar de receptie te komen en de tweede dat ze Eva, wegens tijdnood en de veronderstelling dat Antonie aan het zwemmen was, had achtergelaten bij een duitse familie waar we al meer contact mee hebben gehad. Eva was dus nog steeds op het strand!!!

Antonie probeerde Liss een sms te sturen maar dat lukte niet dus heb ik ff gebeld aangezien ze al bijna anderhalf uur thuis had moeten zijn; ze had uitloop en schrok vreselijk toen ze hoorde dat Eva niet bij ons was, ze had er ook geen moment bij stil gestaan dat smsjes niet aan kunnen komen. Antonie en ik dus in de auto gesprongen en op naar het hotel om Eva te gaan zoeken. Bij de receptie wisten ze van niks...

Antonie door naar het strand en ik naar de auto om mijn telefoon te halen die ik in de haastigheid was vergeten en dat was maar goed ook want ik kreeg nagenoeg meteen een sms van Liss of we al wat wisten. Ik belde haar op en terwijl ik met Liss sprak zag ik Antonie op haar knieeën naast een tafel zitten met; Jawel! Eva en de duitse familie. GEVONDEN!!!

Eva had het perfect gedaan, de duitse familie had netjes aangegeven dat ze Eva bij zich hadden en als Oma of wij ons zouden melden zouden we het kamernummer krijgen en horen dat Eva in het restaurant bij hun was. Bij de receptie wisten ze echter van niks, fijn die taalbarriëre... Maar goed, Eva had gegeten en veel gespeeld, was blij om oma te zien en is inmiddels al gedouched klaar om mamma te ontvangen die dadelijk thuis gaat komen als ze klaar is met haar faxen.

Onze kleine meid heeft dus een gezellige middag gehad en ze is van harte welkom op een vervolg oppas-sessie bij het duitse gezin...

Leuk dagje hè? Met een enerverend en spannend eind mag ik wel zeggen want erg breed had ik het ook niet. Dat moet ik toegeven. Maar... Eind goed, al goed...

Tot Logs

Ook hier momenteel komkommertijd, niet omdat er geen toeristen zijn of dat het niet gezellig is in Hurgharda ofzo, maar omdat ik zelf nog steeds niet vooruit kan waarvan ik stevig baal. De ergste pijn is uit mijn rug, ik kan weer vrij bewegen maar op het moment dat ik Eva uit haar bed moet tillen omdat ze weer moeilijk in slaap kan komen en steeds ligt te huilen dan kan ik mezelf ongeveer een schone luier aantrekken. Kort samengevat en in oer hollandse taal uitgedrukt; mijn rug is nog steeds kut en dat belemmert me in het afmaken van mijn divemaster cursus omdat ik zeker nog een keer met een fles op mijn rug het water in moet. Ik zou echt wel willen dat die pijn wat zou zakken. Maar positief bekijken zoals we het steeds blijven doen; elke dag word een beetje beter en zo gauw het net kan begin ik dus weer aan mijn cursus als ik terecht kan in het schema van het divecenter. Momenteel vul ik mijn dagen met klein huishoudelijk werk, het onderhouden van mijn sociale contacten (kroeghangen heet dat ook wel) en achter de pc hangen. Niet erg motiverend gezien we thuis geen internet hebben en ook de zenders arabië 1, 2 & 3 komen me inmiddels wel de keel uit. (Arabië 3 heeft trouwens alleen geluid en geen beeld). Ik moet nog steeds de buurman vragen of we een satelietschotel op het dak mogen plaatsen maar de goede dokter is zelden thuis.Mocht ik hem, voor het einde van de week, nog niet aan hebben kunnen schieten dan zal ik hem wel eens gaan bellen hoe hij hier tegenover staat. Op zich zie ik er geen probleem in; heel Hurghada heeft van die overmaatse soepkommen op het dak staan dus zal dat hier ook wel mogen.

Eva heeft even een moeilijke periode met haar kiezen en haar wil om vrij te bewegen wat haar lichaam nog niet helemaal toestaat. Ze wil overal gaan staan en lopen alleen moet ze daar wel hulp bij hebben. Laatst hebben we geprobeerd om haar buggy als rolator voor haar te gebruiken maar het dametje heeft heel goed door dat ze nog te jong is voor een rolator dus dat was eng. Verder heeft ze vandaag voor het eerst een dag doorgebracht op het nieuwe kinderdagverblijf en wat ik van Liss heb begrepen was het afscheid nogal heftig. Gelukkig is ze later bij gedraaid en heeft ze heerlijk met de andere kinderen kunnen spelen. Liss pikt haar op als ze terug komt van kantoor net voor ze haar volgende bezoeken van vandaag moet doen. Dan gaat Eva weer naar het strand om nog lekker een middag met oma door te brengen die inmiddels ook een aardig krokant korstje begint te krijgen. Ik betwijfel of ze wel netjes haar burka draagt op het strand,.. ;)

Tsja, en dan Liss, de "onzichtbare dame" zoals ik haar momenteel het beste kan omschrijven naar jullie toe. Ik heb gelukkig de eer dat ik haar elke avond nog minimaal een half uurtje zie voor het slapen gaan maar het tourleader-schap neemt nogal wat tijd in beslag. Het is ook behoorlijk aanpassen momenteel. In de tijd dat Liss aangenomen is is er één collega van haar ziek terug naar nederland gegaan en een andere collega is overgeplaatst naar Sharm el Sheikh. Dat houd dus in dat haar agende even extra vol gepland is en dat ze moet rennen om overal op tijd te komen. Ook het feit dat ze nog geen eigen auto heeft speelt natuurlijk mee; ze verliest met regelmaat een aantal minuten omdat haar chauffeur "Michel", zoals hij zich zelf laat noemen door Liss want James vond hij afgezaagd, niet steeds voor de hotels kan komen door de aanslagen in Sharm. Bij de meeste hotels is een stopverbod ingesteld voor auto's wat inhoud dat Liss regelmatig 5 minuten door de brandende zon, gekleed in een donkerblauwe rok, bloes en gillet met koffer en handtas moet lopen tot ze bij de ingang van het hotel is. Maar; waarschijnlijk (enshala) krijgt ze vandaag haar auto; de rijbewijzen zijn sinds zaterdag in Hurghada dus er zijn geen belemmeringen meer en we rijden nu legaal, eindelijk ;)
Ik heb Liss al twee keer betrapt met de laptop op haar schoot om een logje te schrijven zodat mensen in het bekende (tsja, wij zitten "in den vreemden" in jullie ogen) weten hoe het met haar gaat. Alleen een writersblok, teveel impressies van haar werk en de wil om de kostbare tijd met haar moeder door te brengen voor de dagen dat ze hier nog is beperken haar in literaire uitspattingen op dit weblog.

Menig lezer heeft dit al via email kenbaar gemaakt dat het gemis van Liss op het weblog niet ongemerkt voorbij is gegaan en we vinden dit ook erg vervelend. Maar goed, ter zijner tijd zal er wel weer een stukje uit Liss haar vingers hier op dit log komen staan. Nog steeds geduld houden, dat is mijn devies aan de lezers...

Tot Logs...