Het moest er van komen, ooit een keer, maar toch... De eerste keer is spannend, heel spannend, zelfs een beetje eng. Gespannen maar toch met een min of meer angstig gevoel loop je die kamer in en gaat eerst wat onwennig zitten. In grote lijnen weet je wat er kan gebeuren en wat je hoopt dat gaat gebeuren en al wachtend bouwt de spanning zich steeds meer op... Tot het moment komt dat er toenadering gezocht word; je bloed begint te kolken en je hart slaat steeds sneller. Een vlugge blik, het eerste contact en dan...

Voor je het weet zit je in de stoel met een doek om je heen en kijkt de egyptenaar je aan, een keurende blik, inschattend en dan pakt hij zijn schaar. Mijn allereerste keer bij een egyptische kapper die ook geen woord engels sprak. Wel een uitdaging dus hè? De vorige keer dat ik geknipt ben was door iemand van het divecenter die in oostenrijk haar eigen kapsalon heeft gehad en 8 jaar op cruiseboten als kapster heeft gewerkt, de taalbarière was daar ook niet zo aanwezig en het vertrouwen was al wat groter omdat je dagelijks met elkaar aan het werk bent. Maar deze man, deze kapper, ik kende hem totaal niet. Het was een wilde gok om zijn kapsalon, die er overigens keurig schoon en verzorgd uitzag, binnen te lopen en dat de man smaak had was me meteen duidelijk getuige de nette uitgeknipte foto van de XC90 D5 (met nederlands kenteken) die hij op zijn vitrine had gepakt.

Anderhalf uur is hij met me bezig geweest, met schaar, lotions, poedertjes en crêmes en ik moet zeggen, hij verstaat zijn vak. Liss had me gisteren gezegd dat het nu ècht tijd werd om naar de kapper te gaan, het topless rijden doet mijn coupe natuurlijk ook geen goed. Dus vandaag niet onder het mes maar onder de schaar en ik zie er weer toonbaar uit. Na anderhalf uur mocht ik, badend in het zweet, onder de plastic schort uit. Het zweet kwam niet van de angst, maar van de warmte. Na het afrekenen van wel zeven hele euro's zag ik er weer strak en representatief uit.

Ik ben mijn maagdelijkheid qua kapper verloren vandaag en het voelt goed ;)

Tot Logs...

Ik heb er zo'n hekel aan als ik gelijk krijg hè? Maar een paar dagen geleden zei ik het al; het word rustig op het log.
Nou is het niet rustig gebleven qua bezoekers, integendeel, maar eerlijk gezegd denk ik dat ook de aanslagen in Sharm daar een beetje aan mee hebben gedragen, het rustige deel waar ik op doel is de stilte omtrent Liss. Mensen in haar msn lijstje hebben haar naam al in een eeuwigheid niet meer blauw op zien lichten en ook haar mailbox zal inmiddels wel behoorlijk uitpuilen. Erg vervelend natuurlijk maar er zit maar 24 uur in een dag en die dagen worden momenteel helemaal gevuld met haar werk, tijd met moeders doorbrengen en natuurlijk de zorg voor Eva en mij. (die laatste heeft ze haar handen ook echt vol aan, letterlijk en figuurlijk ;) )

Vanavond hadden we nog het plan om ff met zijn tweetjes snel het i-netcafé in te schieten maar dat ging er dus niet meer van komen. Eer we thuis zijn met de boodschappen voor het eten is het kwart over zeven, dan moet er nog gekookt worden, daarna de kleine principessa in de tobbe mikken om haar, al drogend, in haar kribbe te leggen. Dan zit je al gauw weer aan een uurtje of negen. Dan de kop koffie nog om daarna ons te storten op de afwas (echt, je wilt niet weten wat voor beesten er anders door je huis rond kruipen en vliegen). En eer je dan toe bent aan de tocht naar het i-netcafé, wat voortaan minimaal 10 minuten rijden van ons onderkomen afzit...

Liss zal nog wel één dezer dagen een logje typen zodat het online gezet kan worden, pin mij (en haar) niet vast op een datum. Ik weet dat de informatie die ik omtrent haar werk geef erg sumier is maar ik vind dat Liss haar eigen verhalen mag schrijven, toch? ;)

Dus; alle fans van Liss...
Nog even geduld aub LOL ze heeft maar twee handjes en die hebben het druk!

Tot zover deze mededeling van huishoudelijke aard; over naar de algemene mededelingen?

Hier gaat alles verder helemaal goed, het appartement is heerlijk, de buren zijn aardig en deze week gaan we op zoek naar een nieuw dagverblijf voor Eva want we hebben uit betrouwbare bron dat dagverblijf "Oma" binnenkort niet meer beschikbaar is in Egypte. Jammer voor Eva, ze heeft nog nooit zo veel gezwommen en gezont als de afgelopen weken. We hopen een dagopvang te vinden die wat flexibeler is als de vorige (en wat consequenter) en bij voorkeur ook een dagverblijf waar ze ons wèl begrijpen als we een lijstje meegeven wat ze moet eten en drinken ;). Ik ben nog steeds thuis, mijn rug en de bezetting bij het divecenter voorkomen ff dat ik mijn afsluitende examens kan doen maar dat gaat waarschijnlijk eind deze week gebeuren. (enshala?).

Tot zover de Hurghada update van vandaag. Alleen nog ff een vraagje voor Sam: hoe was je verjaardag manneke? Sorry dat ome Koen er niet bij kon zijn maar die vond dat ie niet gemist kon worden in Egypte. Misschien een volgende keer? (je 16e verjaardag ofzo?)

Tot Logs...

Nette score voor het moment, toch? ;)

Vanmorgen ging de telefoon, de 'manager' van het divecenter die me vroeg hoe het met me ging. Nou moet ik jullie dat eerst nog even vertellen:
Gisteren, toen Liss, Eva en Antonie naar Luxor waren, ben ik even voor een medische keuring naar het locale ziekenhuis gegaan, tenminste, dat was de bedoeling. Ik stopte met de Jeep voor het ziekenhuis, stapte uit en werd spontaan geschept door een voorbijrazende mini-bus. Toen ik wakker werd was het klinisch wit om me heen en voelde het erg koud. Het eerste wat ik dus deed was naar mijn tenen kijken of er niet toevallig een kaartje met mijn naam aan hing maar dat was gelukkig niet het geval. Een aardige jonge arabische dokter vertelde me dat ze me hadden binnen gedragen nadat de minibus me van mijn maatje 43 af had geraced en dat ik net bij was gekomen. Het had al bij al een 10 minuten geduurd schatte hij zo en behalve wat kneuzingen in mijn rug en nek en waarschijnlijk een lichte hersenschudding (is dat wel mogelijk bij me?) was ik er nog goed vanaf gekomen. Ik gok zo dat de beste man gelijk had.

Nu heb ik wat schrammen op mijn rechter arm en been en gisteren voelde ik me inderdaad behoorlijk beroerd, vandaag had ik daar geen tijd voor en misschien komt dat vannacht nog wel als ik in bed lig. Maar goed, terug naar het telefoontje. Hij belde dus om te vragen wat er gebeurt was en enpassant in hetzelfde gesprek vertelde hij dat we twee dagen de tijd hadden om op te rotten uit het staffhouse omdat er nooit sprake was geweest dat Antonie bij ons kon komen tijdens haar aanwezigheid hier. Ook was het nooit de bedoeling geweest dat ik Liss en Eva mee naar het staffhouse zou nemen...

PARDON???

Alle afspraken, met uitsluiting dan van de afspraak dat Liss en Eva hier zouden komen wonen, zijn gemaakt waar Liss bij was en ook zij zat te flapperen met haar oren, ongelovelijk! We snapten er geen hout van maar binnen twee dagen moest Eva's kamer dus leeg zijn. Probleem... Antonie en Eva op onze kamer was niet echt een optie, zeg maar gerust absoluut geen optie en een hotel was dan de enige uitweg maar dat zat niet in Antonie's of ons budget. En ons appartement op het dak hebben we nog steeds niks van gehoord.

Liss trok haar werkkleding aan en we zijn samen in de auto gestapt, ondertussen ook nog het Sharm-verhaal verwerkend want je schrikt er wel van als het zo dicht bij is. Zoals Liss al zei; één keer hier in de buurt en wij zitten in het toestel op weg naar Ollanda. Maar goed, we wisten absoluut niet wat we moesten. Ik had mijn creditcard al paraat om een hotel mee af te cashen tot ik aan Liss vroeg wat ze er van dacht om op zoek te gaan naar een ander appartement. Dat was ook een optie. Dus al rijdend door Hurghada reden we Dahar in in de richting van El Gouna, eigenlijk het meest ideaal omdat het daar lekker rustig is en dat het lekker op de route ligt dadelijk voor Liss. Elk appartement waar een telefoonnummer op stond hebben we gebeld maar niemand had tijd om de deur open te maken of het was al verhuurd of... Legio redenen dus om ons er niet in te laten. Als een moderne Jozef en Maria probeerde Liss en ik op "onze kerstnacht" een stalletje te vinden, de os moesten we nog vinden, een ezel heb je zo (nee, ik noem geen namen Theo, je zoekt het maar lekker zelf uit deze keer, dit was TE makkelijk ;) ). Op een gegeven moment zijn we bij een supermarkt in een nieuwe wijk gaan vragen of alle appartementen hier te koop waren of dat er ook huur-hutten bij zaten; ja, huur-hutten waren er ook! Mooi! Weet je er ook één te huur? Nope...
Ok, dat schiet op... Op naar de pharmacy, Liss had blaren en wilde pleisters halen en ook daar vertelde we ons verhaal. 5 minuten later stond er een semi travestiet binnen, je weet wel, zo'n egyptenaar met een jurk maar wel met snor. Hij wist wat te huur en sprong, met compagnon, achter in de Jeep en 2 minuten later stonden we bij ons nieuwe onderkomen: 2 slaapkamers, begane grond, ruime keuken, badkamer met ligbad en een grote woonkamer. Ohw, had ik al gezegd dat er ook airco in zit? LOL
De prijs was redelijk, de hut is geheel ingericht en onze eigen bedden konden geplaatst worden en we hadden binnen 10 minuten de sleutels in handen. Netjes toch?

Dus toen verhuizen: de Jeep tot over het dak volgestouwd met zut en zooi en na twee keer rijden was alles binnen, nog voordat oma en Eva van het strand kwamen. 's Avonds is de timmerman samen met een knecht ons bed uit elkaar komen trekken, hebben ze het hele zaakje van 2 hoog naar beneden gesjouwd, alles vervoerd naar het nieuwe onderkomen en alles weer vakkundig in elkaar ge-nico't. En nu zitten we hier met zijn drietjes, Eva slaapt al, naar Nile TV te kijken.

Binnenkort zal er ADSL gaan komen (egyptisch binnenkort dus verwacht er niet te veel van, doen wij ook niet) en kunnen we een schotel op het dak plaatsen zodat we ook de Nederlandse ellende kunnen blijven volgen. Een uitgebreide fotoserie zal nog worden toegevoegd ter zijner tijd...

Tot Logs (vanuit de nieuwe hut zonder internet) ;)

De aanslagen in Sharm el Sheikh, heel vervelend en redelijk om de hoek bij Hurghada (de zee oversteken, een afstand van ongeveer 80 km). Maar gelukkig is het hier nog rustig, we merken er niet al teveel van. Buiten dan op de tv. We zien de hele dag beelden van de aanslagen en het stijgende aantal van overledenen, waar we helaas ook van hebben begrepen dat er nederlanders bij zaten. Hier in Hurghada gaan de mensen door met de dagelijkse dingen en we hopen hier allemaal dat het éénmalig was. De president van Egypte is hier vandaag geweest om de toeristen toe te spreken in de hoop dat ze rustig blijven en niet linea recta terug gaan naar eigen land. Wij kunnen er niet zoveel over zeggen verder behalve dan dat het met ons allemaal goed gaat, en dat zolang er in Hurghada geen sprake is van aanslagen wij hier lekker blijven vertoeven.

Het zal voorlopig even rustig zijn hier op het log. Niet dat ik minder ga schrijven, maar Liss zal wat minder aanwezig zijn.
Door haar nieuwe baan moet ze (of moet ik zeggen "mag ze"?) eerst een paar excursies zelf mee maken zodat ze weet waar ze over praat. Zo is ze maandag naar Machmea geweest (bounty island/small Giftun island) en gisteren is ze de woestijn in geweest om daar, via een paar mega telescopen, naar de sterren te kijken. Vrijdag staat een reisje naar Luxor op het programma en dinsdag gaat ze naar Caïro om woensdag zelf te beginnen met het geven van info's op de hotels en zo. Dus Liss zit even met een chronische vorm van tijdgebrek momenteel. ;) Hoe haar belevenissen zijn geweest laat ik aan haar over om te vertellen, het enige wat ik zal vertellen is dat ze laaiend enthousiast is over haar werk en dat ze er vreselijk veel zin in heeft om dit te doen, zoals eigenlijk wel te verwachten was hè? LOL

Oma is gisteren weer met Eva naar het strand geweest en Eva is verwend! Ze heeft nieuwe schoentjes gekregen van oma!!! Er zat een reden achter de schoentjes: Eva is sinds eergisteren uit zichzelf gaan staan!
Onze kleine meid begint dus steeds bewuster te worden en steeds meer te ontdekken; nauwelijks een week geleden vond ze dat ze rond kon gaan kruipen door het appartement, op één voet en één knie, nu wil ze niets liever dan lopen. Dat moet dan nog aan de hand en da's wel zo prettig maar als ze in dit tempo door blijft gaan dan hou ik mijn hart vast... Op het strand heeft Eva haar personeel: ze heeft een knuffelkameel die muziek maakt en die slingert ze met een grote boog in het toekijkende en vertederde publiek en vervolgens gaat ze als een vorstin zitten wachten tot één van de badgasten haar kameel terug komt brengen om het voorgenoemde ritueel weer te herhalen. Eva vind het prachtig om mensen te zien lopen en de mensen vinden het schitterend om haar te zien lachen.

Mijn divemaster cursus is inmiddels begonnen, maandag was een zware fysieke dag: 800 meter snorkelen binnen de 14 minuten, 100 meter een vermoeide duiker slepen door het water binnen de 2.30 minuten, 15 minuten drijven met de laatste 2 minuten de handen boven water houdend en 400 meter zwemmen. Verder stonden er nog 20 skills onderwater op het programma als mede een "deep water entry" en "equipment exchange underwater", dat laatste is dan weer wel vreselijk humor als je met zijn tweeën uit één automaat moet ademen en je buddy maatje "S" heeft terwijl ik zelf gezegend ben met maatje "XL". Gelukkig telde het ook als je alleen je tenen in de zwemvliezen had zitten dus ook die oefening is geslaagd. Onderwater ging het ff een beetje de mist in bij één oefening, de 5 punts opstijging gooide ik finaal doorelkaar en daar krijg ik een herkansing voor. Wel hilarische momenten krijg je op zo'n moment. Het snorkelen ging me heel goed af, 12 minuten rond. Het drijven was geen probleem en ook het slepen van de vermoeide duiker ging royaal binnen de tijd (2 minuten). Al bij al ben ik voor het fysieke deel dus al geslaagd, je hebt minimaal 12 punten nodig om het te halen en ik zit momenteel al op 15 punten en de 400 meter zwemmen moet ik dus nog doen. Nu de examens nog... Deze zijn al twee dagen uitgesteld; de eerste dag omdat mijn maag niet vast wilde houden wat ik erin heb gestopt en vandaag omdat we weer met een andere zieke zitten. Voor mij is het niet zo'n probleem, nu heb ik mooi de tijd om de encyclopedie te bestuderen waarover nog een kleine 80 vragen gaan komen... (afzien).

De rijbewijzen zijn inmiddels in Nederland!
Frank en Doreen zijn gisteren, stom toevallig, door Liss uitgezwaaid op het vliegveld omdat Liss luchthavendienst had. Mijn zwager belt vanmiddag Doreen op om de rijbewijzen ergens op te pikken en deze naar mijn ouders te transporteren. Pa gaat ze om zetten naar internationale rijbewijzen en later deze week krijgen we het adres van de zus van een collega van Liss die de 31e naar Hurghada komt en onze rijbewijzen weer mee terug neemt naar hier zodat we legaal verder kunnen... Wat een logistiek hè?

Maar goed, weer genoeg geklept; het word tijd dat ik met mijn neus de boeken in duik! (ook duiken dus) LOL

Tot Logs

Gelukkig is het van de baan en of het überhaupt op de baan is geweest is gelukkig ook maar de vraag maar wat er de afgelopen weken een beetje heeft gespeeld zou er toch behoorlijk op kunnen lijken, op een opbouw van een ereschuld. De arabische cultuur schijnt dit heel sterk te kennen: de ene hand wast de andere en voor wat hoort wat.

Open en eerlijk?
Ik was niet erg gelukkig met de aanbieding die kwam van het Marriot, niet omdat ik het Marriot niet mag, maar om de manier waarop het aanbod kwam. Bijkomend was ook nog dat het Marriot egyptisch management heeft en dat staat nagenoeg garant voor lage lonen en accuute allergie voor betaaldagen. Hou me ten goede, geen kwaad woord over het Marriot, integendeel, ze hebben het heel netjes gedaan allemaal. Liss voelde zich er behoorlijk in haar element alleen de taalbarière en het uitblijven van een gesprek over verdiensten en uren, maar ook daar was nog wel uit te komen. Waar mijn angst dan zat? Liss leerde een aantal weken geleden een egyptische man kennen die op het eerste oog helemaal niet egyptisch aandeed. De man was bereisd, had een goede job en een vlotte babbel en veel europesche vrienden waarbij wij ons ook aan zouden mogen sluiten. Liss vertelde hem dat ze op dat moment bij het Empire werkte en dat ze daar niet echt op haar plaats zat en hij bood haar onmiddelijk aan om eens met een paar vrienden van hem te gaan praten om te kijken of ze niet bij een van hun aan de slag zou kunnen. Onder deze vrienden bleek dus de General Manager van het Marriot te zitten en ook nog een General Manager van een ander gerenomeerd hotel.

Diverse telefoontjes volgden en op een gegeven moment kwam er zelfs een sollicitatie gesprek bij het Marriot. Een gesprek wat vreselijk ongemakkelijk voor Liss en mij was omdat we samen in de lobby van het hotel zaten te wachten op de General Manager tot deze zich aan de tafel bij ons nestelde en ter plekke het gesprek begon, erg informeel. Er werd over het Marriot gesproken, over europa en Nederland in het algemeen en over de mogelijkheid voor Liss om mee te mogen draaien op verschillende afdeling om al doende af te tasten waar ze terecht zou kunnen komen.

Na het gesprek hebben we de aardige egyptenaar gebeld om hem de uitkomst van het, door hem gearrangeerde, gesprek mee te delen. Een dag later belde hij Liss, op haar werk tijdens haar pauze, om aan te geven dat hij ook nog een job bij een touropperator had. Maar aangezien dat Liss al bezig was was dat even niet ter zaken doende.

Nou is er niets gebeurt in dit geval, nouja, niets...
Bijna iedereen die hoorde hoe Liss aan haar baan was gekomen stelde mij meteen de vraag: "wat wil hij ervoor terug?"
Hoezo? Wat wil hij ervoor terug? Hij vind perongeluk een leuke jongedame die misschien een aanwinst kan zijn voor het bedrijf van een vriend van hem, of in dit geval, van een paar vrienden. "Is dat zo? Zouden die 'vrienden' zelf geen sollicitanten kunnen vinden hier?"

Ok... Daar hebben ze een punt. Sowieso, het Marriot loopt niet echt over van Nederlandse toeristen en de personen die momenteel de functies vervullen waarvoor Liss mee draaide beheersten zelf de engelse taal al goed genoeg. Wie zou dus wie een plezier doen? Onze aardige egyptenaar zijn vrienden of zijn vrienden onze aardige egyptenaar die die leuke nederlandse jongedame aan een baan heeft geholpen en die hem daarvoor wat verschuldigd is?

Gelukkig is dit van de baan zoals gezegd. Dankzij Liss haar eigen volhoudendheid en lef om een telefoonlijst met touropperators af te bellen en op de bonnefooi te vragen of er een vacature was en gelukkig is ze er bij eentje blijven hangen in het hoofd. En één is genoeg hè? Tot op de dag van vandaag hebben we nog niks gehoord van onze aardige egyptenaar, niet over Liss haar afscheid bij het Marriot, waar ze heel netjes te woord is gestaan en die haar groot gelijk gaven, maar ook niet over de feestjes/avondjes weg die hij eerder voorstelde...
Nu Liss niet meer bij het Marriot werkt is dat deel dus ook af gesloten, ze heeft haar eigen baan gevonden en hoeft niemand meer dankbaar te zijn voor wat ze nu heeft.

Een ander fenomeen: rijden in Hurghada.
We rijden nog steeds en da's een feest, want mobiel zijn betekend dat je veel makkelijker en veel meer naar verschillende plekken gaat, zoals vandaag bijvoorbeeld El Gouna en vorige week naar Makadi. Ook met Eva is het een genot, niet meer dat gezeul busje in en busje uit. Ik geniet ervan en Liss zeer zeker want auto rijden is en blijft haar hobby al rijden we hier nu wel rond alsof men de paaz afdeling een vrije dag hebben gegeven en iedere "ontsnapte" heeft een auto... Maar als je wilt rijden in Hurghada dien je dus wel in bezit te zijn van een internationaal rijbewijs. Zo'n rijbewijs kun je aanvragen bij de ANWB. Best wel makkelijk om te weten hè, als je al twee maanden in Hurghada zit... Maar onze rijbewijzen gaan dinsdag met het vliegtuig terug naar Nederland, worden woensdag opgehaald in het midden van het land en worden later in de week bij de ANWB omgezet naar internationaal rijbewijs om dan vervolgens via Liss haar nieuwe job weer in Hurghada te komen. Hoezo omslachtig? LOL Ach, je moet er wat voor over hebben om een auto van de zaak te krijgen, hè Liss? ;)

Tot zover weer wat weetjes, feitjes en andere zin uit Hurghada,
Tot Logs...

Eerst met het positieve beginnen: Antonie is geland! Jawel, oma is in tha house dus Hurghada: hou je maar vast!!!

Om half negen egyptische tijd zagen we oma door de aankomsthal van Hurghada Airport hobbelen met haar handbagage op zoek naar haar koffers en het weerzien tussen oma en kleindochter was fabeltastisch. Ook al zullen de meesten zeggen dat het onmogelijk is; ik zweer dat Eva Antonie nog herkende. Oma slaapt bij Eva op de kamer aangezien we nog een huisgenoot hebben en we van "ons eigen" appartement nog niks gehoord hebben. Maar voor de timebeing is dat geen enkel probleem. Eva kan lekker met oma naar het strand en genieten van haar aanwezigheid, Liss ontbijt nu ook netjes elke morgen ;)

Het mindere?
Gisteren tegen het einde van de dag heb ik nogmaals besloten om wederom de confrontatie aan te gaan met de leiding van het divecenter om te vragen hoe het nu met mijn divemaster opleiding gesteld is. Dit omdat een andere trainee inmiddels al een tijdje bezig is met haar theorie en ook de praktijklessen terwijl ze later binnenkwam dan ik. Uitkomst van dit gesprek was erg verwarrend en weinig hoopvol: Ik kan op korte termijn mijn divemaster opleiding gaan doen samen met een (betalende) klant en wat er daarna gaat gebeuren is allemaal nog heel onzeker, ik heb geen garantie op een baan bij het divecenter en ik ben vrij om rond te kijken of er andere divecenters zijn die mensen zoeken. Ook als ik instructeur zou zijn zou er geen garantie voor een baan zijn...

Erg jammer dus, ik heb er ook een stevige kater van moet ik zeggen en da's wel erg jammer, zeker omdat Antonie hier is en de sfeer niet echt zo ontspannen is als deze van te voren was. Maar; in Egypte schijnt altijd de zon dus ik ga gewoon op mijn gemakkie eens rondkijken naar de mogelijkheden die ik heb als divemaster. Er zijn legio duikscholen en divecentra hier dus het moet toch gek gaan wil ik niet ergens een voet aan de grond kunnen krijgen, toch?

Liss staat op het punt om naar het Marriott te gaan, ze is wat aan de misselijke kant en voelt zich, waarschijnlijk ook vanwege mijn setback, niet helemaal optimaal. De laatste paar dagen is de dame die haar wegwijs moet maken ziek en nu blijkt het toch een beetje tegen te gaan vallen bij Mariot: de briefing, geheel in het arabisch, word niet vertaald en omdat haar "mentrix" er niet is is ze op tijd thuis. Het vertrouwen in egyptisch management begint te dalen maar bij Liss schijnt de zon ook flauwtjes aan de horizon: gisteren is ze twee keer gebeld door TUI om te vragen of ze wilde komen werken voor de reisorganisatie. De eerste vraag was of ze in Sharm El Sheikh wilde beginnen maar vanwege Eva en mij heeft ze aangegeven dat dat niet echt een optie was omdat we dan allemaal moesten verkassen en toen TUI later terugbelde dat ze ook een mogelijkheid voor Hurghada hadden is de afspraak voor donderdagavond gemaakt, dus wie weet hebben we vrijdag nog positief nieuws...

Tot zover vanuit Egypte,
Tot Logs...

Vandaag een dag zoals momenteel mijn dagen eruit zien. De vakantiedrukte begint langzaamaan toe te nemen en dat merken we ook op het divecenter: 's ochtends word het stressen al wat meer in verband met tekort aan materialen (niet gek als ze over 3 duikcentra en een boot verspreid zijn) voor de duikers die deze dag op het centrum hun opwachting maken.

Vandaag staan voor mij op het programma: begeleiding van een DSD cursus met een engels gezin (pa, twee zonen en dochter) en in de middag een duik met een tsjechische man die foto's wil maken onderwater voor zijn zoontje. De DSD's waren voorbeeldig: even een paar oefeningen in het zwembad waar het zicht momenteel een 40 centimeter is (pas op voor oorontstekingen dus) en daarna linea recta in to the big blue. Na onze duik van een dik half uur terug naar het divecenter want om half twee staat de volgende duik alweer op de planning. Een leuke ontspannen duik en veel mooie foto momenten, met name de reuze murene doet het goed. Ik beloof plechtig dat, als ik mijn batterijen lader weer heb, ik wat foto's van deze heren zal plaatsen voor jullie. De reuze murene is altijd mooi voor minder ervaren duikers, de beestjes doen niks alleen door hun lelijkheid en de tanden die ze continu laten zien doen ze wat dreigend aan wat altijd garant staat voor een hele berg bubbels en een spontaan hoger luchtverbruik wegens een dubbele hartslag op dat moment ;) Een murene blijft spannend... LOL

Liss was op tijd op het dagverblijf om Eva op te halen en de boot was ook op tijd terug dus kwam ze mij, samen met Eva, ophalen op het divecenter. Even met zijn drietjes plat, Eva in haar bedje en Liss en ik in ons bed. Na 3 uurtjes pitten zouden we weer paraat zijn voor de avond, we hadden met Doreen, Frank en de kids afgesproken om wat te gaan drinken (Doreen is de zus van Trudy waar we vorige week mee op stap waren) om ze te bedanken voor de roosvicee die ze had meegebracht vanuit Nederland (Bedankt Trudy , Eva is er blij mee en wij ook) Maar helaas voorkwam "de vloek van de Farao" ons samenzijn... Nu maar hopen dat ze voldoende blijven drinken en geen diacuur of norrit nemen.

Liss is ff een tornado aan het imiteren nu, volgens mij komt Monster In Law morgen binnen met haar bezem... (Ja, ze weet hoe ik over haar praat en ze weet ook dat ik haar stiekem een schatje vind) Dus vanaf morgen hebben we een appartement voor 5 personen.

Tot zover de update vanuit Hurghada, tot Logs

Het duurt me allemaal te lang naar mijn zin, helaas...

Toen wij, een dikke week geleden, naar het nieuwe appartement zijn gaan kijken zouden we met een dag of drie kennismaken met de eigenaar om de zaak rond te maken en de sleutel in ontvangst te nemen. Die drie dagen hadden we al egyptisch ingeschat (maal twee dus) maar zelfs die tijd is inmiddels overschreden.

De vriend van een collega die zou bemiddelen in de verhuur bellen is niet echt een optie, op een gegeven moment ga je je bezwaard voelen dat je die beste man steeds weer lastig valt met je vragen terwijl hij alleen maar een doorgeefluik is. Vandaag dus toch nog maar eens gebeld ;)

"De ene man, de beheerder, zegt steeds dat de eigenaar over drie dagen er is, maar dat zei hij dus ook al 10 dagen geleden..." Aldus Mohamed die me beloofde dat, zo gauw de eigenaar in de stad is, hij mij zou bellen om een afspraak te maken.

Nadeeltje in deze is dat de afbouw van het appartement gelijk opschuift met de overeenkomst voor de huur en wij sinds twee dagen een mede-kamerbewoner van dik in de 50 hebben die nu ineens geconfronteerd word met een jong gezin (en over een paar dagen ook nog met Monster in Law ;) ) Hoewel ik daar niet echt een probleem in zie... LOL

We wachten dus weer rustig af want dat is iets wat je hier in Egypte wel leert... wachten en enshala...

Tot logs    (enshala)

En dan ben je eindelijk klaar met een was draaien, haalt de was uit machine en hangt deze op aan de waslijnen en dan blijken alle shirts en rompers (natuurlijk de witte was) vol te zitten met grijze grauwe vlekken!

Erg fijn...
Eva's rompers, Liss favoriete "taco loco" shirtje en nog veel meer kleding, allemaal vol met dezelfde grijzige vlekken. Eerst maar eens het wasmachine inspecteren of daar de boosdoener van dit kwaad zou kunnen zitten maar nee, de wasmachine is schoon. Het waterreservoir op het dak dan misschien? Volgens de huiseigenaar is dat onmogelijk want de tank word gevuld met drinkwater. Feit blijft wel dat er een kleine 30 tal producten gemeleerd uit de machine zijn gekomen. Liss heeft dus, of beter gezegd had, niets meer om aan te trekken. Dus na het eten door naar Sekala om ff te shoppen dan maar hè?

Mijn woestijnprinses mag weer gezien worden in haar nieuwe polo's (jawel, nog steeds maatje "S") in de kleuren rood, blauw, rose, oranje, geel en wit. Strak in het pak en om op te vreten. Nu alleen nog uitzoeken wat er in hemelsnaam met dat wasmachine aan de hand is...

Wordt vervolgd...?

Zoals jullie weten zat Liss tussen twee banen in, dus die heb ik niet kunnen fotograferen terwijl ze aan het werk was in uniform, wel heb ik een foto kunnen maken van haar "uniform" wat ze momenteel veel draagt in haar vrije tijd. Ook Eva is op de gevoeligeplaat gemikt zoals ze er momenteel veel bij zit (lopen doet ze alleen in haar loop/race wagen) en ook ik moest het ontgelden ;)

De laatste foto is gemaakt afgelopen vrijdag op de BBQ waar Anton (buitenbeeld), Kim, Trudy en Milou (zo zat als een schop) ook even kwamen. Milou en Anton staan er dus helaas niet op...

Wij heeft een toet-toet!

Naast het appartement wat we dus pas geleden hebben gevonden hebben we nu ook, via via, een toet-toet te pakken! En wat voor één...
Een originele Jeep, de voorloper van de Wrangler (Nee, geen volvo 850, die is nog steeds niet verkocht, maar een forum-sticker is welkom jongens. Wie komt um brengen? ;) ). Het bouwjaar is nergens meer te achterhalen en her en der is wat creatief laswerk toegepast. Dat alles mag de pret niet drukken, de wagen rijd en wij hoeven dus nu niet meer met busjes mee om ergens te kunnen komen. Ik moet toegeven: sinds de toet-toet er is hebben we een stuk meer van Hurghada gezien dan van te voren, gek hè?

Nou ff wat details:
Een witte Jeep zonder dak (heb je in Hurghada ook niet nodig) met een vier versnellingsbak en wat creatief bak- en braadwerk, getuigen mede het kettinkje onder de auto om de aandrijfas op te vangen mocht deze onverhoopt afbreken. De wagen is geschikt voor 6 personen en één dreumes (bedankt Anton, Trudy, Kim en Milou voor het uitproberen hiervan, Trudy; ben je inmiddels alweer bekomen van de rit door Hurghada?) en volgens Egyptische maatstaven mag je er met 41 man in, geloof ik.

Het enige nadeeltje is dat deze wagen 4 augustus weer terug moet naar de eigenaar maar ik heb begrepen dat er voor die tijd een reisje Caïro is ingepland om eens te kijken naar een eigen exemplaar voor langere tijd.
Een auto in Hurghada, als "toerist" of "student", is niet mogelijk: Je moet een egyptenaar zijn om een auto op naam te mogen hebben. Gelukkig zijn er altijd bergen vrijwilligers binnen je vriendenkring die de wagen op hun naam willen laten registreren wat dan wel weer mogelijk is. Momenteel staat "onze" auto dus op naam van de egyptische verkoper die hem rond 10 augustus af moet leveren bij zijn klant. Dus wij hebben gelukkie geen problemen met dit fenomeen.

Een impressie van de auto?

En ook Eva heeft inmiddels een eigen toet-toet!!!

Pa, Ma & Oma: namens Eva bedankt voor het kadootje...

wegens een drastisch trage verbinding dus nu pas...
(op speciaal verzoek, hè Noor?) ;)